رفاه یا بهزیستی[پانویس ۱] (به انگلیسی: Welfare)، تأمین یک سطح حداقلی از نیکبود (تندریتی)[۱] و حمایت اجتماعی برای همهٔ شهروندان یک کشور است. در بیشتر کشورهای توسعهیافته، علاوه بر سازمانهای خیریه، گروههای اجتماعی غیررسمی، گروههای مذهبی، و سازمانهای دولتی، رفاه عمدتاً توسط دولت تأمین میشود.
رفاه ممکن است مستقیماً توسط دولتها یا بنگاههای آنان، توسط سازمانهای خصوصی، یا توسط ترکیبی از آنها تأمین شود. اصطلاح دولت رفاهی[۲] بمنظور توصیف دولتی که در آن اکثر خدمات رفاهی توسط حکومت ارائه میشود استفاده میشود. (ویکی پدیا)
پس از بررسی و مطالعات انجام شده زیر نظر دکتر محمدعلی فیاضبخش، سازمان ب
من در نوشتار قبلی، به دربارۀ اهمیت گردشگری (Tourism)، و نقشش در رشد و توسعه اقتصادی تأکید کردم. طی چند دهه مشکلات عمدتا سیاسی، ضربات مهلکی به اقتصاد ایران وارد شده است. تحریم، عدم ارتباط با همۀ دنیا عمدتاً غرب که بیشتر سهم اقتصاد را جهان دارند، یکی از نتایج این تدوام بحرانها، عدم دستیابی صنعت هوانوردی کشور به هواپیماهای مسافری نو و مدرن و مطلوب برای جذب گردشگر است. در نتیجه عملاً بازار داخلی و خارجی را به شرکتهای خارجی واگذار کردیم!
البته من هم موافق نیستم این بار هم دولت تصدیگری کند، و از منابع ثروت ملی (مانند ذخایر ارزی) که بایست در اختیار مردم ایران مساوی و رایگان قرار گیرد خرج این صن
برچسب:
نویسنده: مهسا عابدی
برچسب:
نویسنده: مهسا عابدی
برچسب:
نویسنده: مهسا عابدی
برچسب:
نویسنده: مهسا عابدی
برچسب:
نویسنده: مهسا عابدی
برچسب:
نویسنده: مهسا عابدی
برچسب:
نویسنده: مهسا عابدی
برچسب:
نویسنده: مهسا عابدی
برچسب:
نویسنده: مهسا عابدی
برچسب:
نویسنده: مهسا عابدی